Co charakteryzuje rządy Bonapartego, to głęboka pogarda dla wszelkich bogactw intelektualnych natury ludzkiej. Cnota, godność, religia, entuzjazm — oto, co w oczach Bonapartego, że posłużę się jego ulubionym określeniem, jest odwiecznym wrogiem kontynentu. Bonaparte chciałby uwieść człowieka przy pomocy siły i podstępu, a wszystko inne określać jako głupotę czy obłęd. Irytują go zwłaszcza Anglicy, bo znaleźli sposób osiągania sukcesów uczciwą drogą — coś, co Napoleon
chciałby uznać za niemożliwe. Ten jasny punkt świata raził oczy cesarza już w pierwszych dniach jego pano¬wania. Nie mogąc Anglii dosięgnąć militarnie, skiero¬wał przeciw niej całą artylerię swoich sofizmatów.
Nie sądzę, by Bonaparte obejmując ster rządów już powziął plan monarchii wszechświatowej, ale wierzę w to, co w kilka dni po 18 brumaire\'a sam oświadczył jednemu z moich przyjaciół: Aby porwać wyobraźnię narodu francuskiego — powiedział mu — trzeba co trzy miesiące wymyślać coś nowego.
| |
|